Τρίτη πρωί

Τρίτη πρωί

I

Γέμισαν τα ημερολόγια

από πρωινά που οδηγάς

για να πας στη δουλειά.

Βροχή

μπροστά σου ένα λεωφορείο

και πίσω μέρες.

II

Φτάνεις στη δουλειά

παρκάρεις

σκέφτεσαι

«Κλείδωσα την πόρτα;

Τις πόρτες τις κλείδωσα;».

III

«Κλείδωσα τις πόρτες

και τώρα

μπαινοβγαίνω στο σπίτι μου

          από τα παράθυρα.».

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο

πιάνεις το αόρατο σφυρί

και

σπας τον χρόνο.

Πόσες φορές το είπες.

Φοβάσαι τη μέρα που

δαγκώνοντας τα χείλια σου

δεν θα ματώσουν

αλλά θα σπάσουν τα δόντια σου.

Βράχος θα έχεις γίνει.

IV

Δεν ξέρεις γιατί χαμογελάς.

Ίσως επειδή

λίγο λίγο

όλα αλλιώς.

Αλλά δεν φτάνει το λίγο λίγο.

Θ. Σίδερης, 07/02/2017

Ξημερολόγιο

Ξημερολόγιο

Ένα βράδυ

          ήταν Γενάρης, οι πρώτες μέρες

στεκόταν

μπροστά στο παράθυρο

αμίλητη.

Τα χέρια σταυρωμένα στα στήθη

          το βλέμμα καρφωμένο στη βροχή.

Μάζεψε

          όλα τα ημερολόγια

που είχε στο σπίτι

και τα άπλωσε πάνω στο γραφείο

στη σειρά.

Χάζευε τις ημερομηνίες

εορτές

αργίες.

Έπειτα, τα στοίβαξε το ένα πάνω στο άλλο

από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο.

«Τα μεγαλύτερα κλάμματα

τα πιο γοερά

γίνονται πάνω από ημερολόγια.»

μονολόγησε.

Τα κουβάλησε μια αγκαλιά

ως το τζάκι

και τα έριξε στη φωτιά.

Την επόμενη μέρα το πρωί

όταν την είδα και

της πρότεινα να πιούμε έναν καφέ

μου απάντησε

«Δεν έχω χρόνο.

Πάμε.».

Θ. Σίδερης, 11/01/2017

Μπροστά

Μπροστά

Ποιό δίστομο ποτάμι μες στο διάβα του

θα παρασύρει κάθε μου σκουπίδι;

Και ποιος λαός θα ρίξει στον Καιάδα του

το αόρατο που με κρατάει βαρίδι;

Ποτάμι δίστομο· δύο οι εκβολές σου.

Σε κάθε μια και κάτι άλλο αφήνεις.

Στη μια απλώνονται στη θάλασσα οι βουλές σου

Στην άλλη θύμησες και δάκρυα πόνων δίνεις.

Λαέ σκληρόκαρδε· στο πιο βαθύ φαράγγι σου

πετάς όσους γεννάς σακατεμένους.

Δεν έμαθες ποτέ πως στην ανάγκη σου

θα βρεις καλό από τους προδομένους;

Οδοιπορώ ξανά σε δρόμο δύσβατο.

Κρατώ στα χέρια μου του ποιητή καλάμι.

Πλάι γκρεμός, σ’ ένα φαράγγι τρίσβαθο

γοργοκυλά παράξενο ποτάμι.

Και μια φωνή μέσα από κάποιο σύννεφο:

Εσύ ο λαός· εσύ και το ποτάμι.

Θ. Σίδερης, 04/01/2017

Η κλωστή

Η κλωστή

Όπως στεκόταν

στο δωμάτιο

είδε μπροστά του

μια κόκκινη κλωστή

            να αιωρείται στον αέρα.

Την τράβηξε και

            ξετυλίχτηκε μπροστά του

            ολόκληρη η ζωή του.

Μνήμες

            πικρές

            γλυκές

λανθασμένες αποφάσεις

σωστές κρίσεις

βλέμματα ερώτων

            κλάμματα

επιτυχίες

            αποτυχίες.

Έμεινε έπειτα

η κλωστή

ανάμεσα στα δάχτυλά του.

Άναψε ένα σπίρτο

και την έκαψε

αφήνοντας τις στάχτες της

να σκορπίσουν στον αέρα.

Θ. Σίδερης, 21-22/11/2016

Τρεις

Τρεις

Ο ένας

δεν κοιτούσε ποτέ τα πρόσωπα.

Είτε

            στο δρόμο, περπατώντας

τους περαστικούς

είτε στην οδήγηση

            σ’ εκείνους που έκλειναν τον δρόμο

ή άφηναν προτεραιότητα.

Στα εστιατόρια

            παράγγελνε κοιτάζοντας τον κατάλογο.

Σε κάθε συνδιαλλαγή

το βλέμμα είχε αλλού.

Ακόμη και στον έρωτα

τα μάτια τα είχε κλειστά

να μην γεύεται τα βλέμματα.

Ο άλλος

δεν χόρταινε.

Έψαχνε τα πρόσωπα.

Χαμογελώντας ή όχι

κοιτούσε γύρω του

τους άλλους

Αναζητούσε τα βλέμματα

τις εκφράσεις.

Στις συνδιαλλαγές

πάντα κοιτούσε πρόσωπο.

Στον έρωτα

το βλέμμα βύθιζε σε βλέμμα.

Κανείς από τους δύο εαυτούς δεν επιβίωσε.

Τους σκότωσα τη μέρα που έμαθα να κοιτάζω Ορίζοντα.

Θ. Σίδερης, Σεπτέμβρης 2016