Ενθύμιο
=======

Ούτε μια φωτογραφία

ούτε μια μπούκλα των μαλλιών σου

ούτε άλλο τίποτα δικό σου

δεν κρατώ πάνω μου.

Δεν μ’ αφήνεις.

«Τα ενθύμια», λες,

«είναι γι’ αυτούς που φεύγουν

κι εγώ θέλω να είμαι εδώ.

Κάθε μέρα να με κερδίζεις.

Κάθε μέρα να παραδίνομαι.».

Θ. Σίδερης, 13/02/2013

Καθεστώς Δημιουργίας
===================

Με ρωτάς

γιατί ανάβω το φως.

Τα μάτια σου είχαν συνηθίσει στο σκοτάδι

τα χέρια μου σε διάβαζαν τυφλά.

Θέλω να βλέπω.

Με ρωτάς

γιατί πήρα το μελανοδοχείο και την πέννα

πρέπει να κόψω τη συνήθεια

να πετάγομαι απ' το κρεββάτι και να γράφω.

Δεν θέλω να γράψω.

Κι όταν

στους μηρούς σου γράφω το όνομά μου

μια υπογραφή

μια κοινή μας λέξη

μη με ρωτάς.

Πάντα υπογράφω τα έργα μου.

Θ. Σίδερης 12-13/02/2013 

Ξέρεις
με κοροϊδεύουν
με λεν «τυφλοπόντικα».
Πως χάνομαι, λένε, για μέρες
ολόκληρες
πως δεν δίνω σημεία ζωής.
Τις νύχτες δεν με βρίσκουν.
Με λένε τυφλοπόντικα.
Πως κάπου, λένε, πηγαίνω
και κρύβομαι.
Και, ξέρεις,
το χαίρομαι.
Το χώμα μου είναι το σώμα σου.
Αυτό σκάβω.

Θ. Σίδερης, 17/01/2013

Κάτι μήνες τώρα
ένοιωθα πόνους στην πλάτη μου
στη ραχοκοκκαλιά, στα πλευρά, στους ώμους.
Είπα
«Πάει, γέρασα».

Περίμενα

να αρχίσω να πιάνομαι

να μην μπορώ να κουνηθώ.

Κάπου κάπου

καιγόμουν.

Χτες, μετά το μπάνιο

ένοιωσα πάλι κάτι στο σημείο

έστρεψα το βλέμμα όσο μπορούσα

στον καθρέφτη

να δω την πλάτη μου.

Ξέρεις κάτι;

Βγάζω φτερά!

Θ. Σίδερης, 10-11/01/2013

Λοιπόν σήμερα
ξεκίνησα να αναδεύω τον αέρα με
τα ακροδάχτυλα,
έτσι τυχαία.
Σκασμένα τα χέρια μου από το κρύο
κι ένας ήλιος -με δόντια που λένε- να με κοιτάζει.
Κι εγώ
σκάλιζα στον αιθέρα
τυχαίες νόμιζα γραμμές
και καμπύλες
γράμματα από αλφάβητα που έμαθα
στην πορεία της ζωής μου.
Τελικά, ξέρεις τι σχηματίστηκε μπροστά μου;
Το σώμα σου
και πάνω σου ήταν γραμμένο το όνομά μου.

Θ. Σίδερης, 10/01/2013

Τρία χάδια
========

Τα πρωϊνά με τον καφέ, τα χέρια σου χαϊδεύω.
Τα χέρια σου που ετοίμασαν τις γεύσεις της ημέρας
και που τις νύχτες τους περνούν χαϊδεύοντας το τέρας
που χρόνια κρύβω μέσα μου και που το κοροϊδεύω.

Τα μεσημέρια που ηρεμώ, τα χείλη σου χαϊδεύω.
Χείλη που πότε με φιλούν και πότε μου φωνάζουν
αυτά που με παρακαλούν, κι άλλοτε με διατάζουν
κι εγώ που πάντα τα αδικώ, και πάντα τα πιστεύω.

Κι είναι ένα χάδι που βαθιά με κάνει να ημερεύω
ένα άγγιγμα που έγινε το πιο πολύ δικό μου.

Τις νύχτες μες στον έρωτα τα μάτια σου χαϊδεύω
τα μάτια σου που αγάπησαν το άσχημο πρόσωπό μου.

Θ. Σίδερης, 03/01/2013

Παίξε με τα μαλλιά μου.
Δώσε μου μικρά κομμάτια από γέλιο
βλέμματα που να κρύβουν ηδονές.
Τάχα αθώα...τάχα ήρεμη
να παίζεις με τη γύμνια μου
και στο κορμί σου να αναδεύονται θελήσεις.
Παίξε με τα μαλλιά μου.
Κι αν ακούσεις να βγάζω μικρές κραυγές
σαν τα τραβάς
με τα δάχτυλα πλεγμένα στις μπούκλες
μη λυπηθείς.
Εσένα φωνάζω.

Θ. Σίδερης, 13/12/2012

Η όμορφη της φύσης σου αγάπη

Η όμορφη της φύσης σου αγάπη
========================

Είναι
το χαμηλωμένο βλέμμα
                                           οι ψίθυροι των «Ναι» σου
οι μελανιές στους καρπούς
                                           κι οι μουδιασμένοι αστράγαλοι
τα δαγκωμένα χείλη
οι αμυχές στην πλάτη και
                                           στα σημεία της σάρκας σου που με καλούν τη νύχτα
οι οργασμοί που τρέχουν από τα μάτια σου

που με κάνουν να σ' αγαπώ περισσότερο.


Θ. Σίδερης, 03/12/2012