Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

Βαρκάδα
=======

Και να
που έγιναν τα χέρια σου κουπιά
και βάρκες
μας έγιναν οι ιδρωμένες σάρκες.

Και τώρα
που μπαίνουμε κι οι δυο μέσα στη μπόρα
μου μοιάζεις
κορμί ηδονικό καθώς στενάζεις.

Αφέσου
σα βάρκα πάνω στο κορμί μου δέσου
και δείχτα
σε μένα τα δυο φώτα σου τη νύχτα.


Θ. Σίδερης, 19/03/2013
Στην Α.Κ.

Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013

Ακίνητοι! Νηστεία!
===============
(Η φράση του τίτλου ανήκει στον αδερφό μου, Ε. Σίδερη, στον οποίο και αφιερώνεται το μικρό αυτό πόνημα)

Στο ίδρυμα ετούτο των τροφίμων
φέτος λέμε να κάνουμε νηστεία.
Πήγα σε μια Τράπεζα Τροφίμων
και φώναξα «Ακίνητοι! Ληστεία!».

Και φόρτωσα πακέτα με χαλβάδες
ζυμαρικά, πελτέ και ντολμαδάκια
να έχω να περνάω για βδομάδες.
(Και μπόλικα κουτιά καλαμαράκια).

Σαρακοστή που μπαίνει είναι κρίμα
εγώ να ‘χω στο σπίτι μόνο κρέας.
Μένω απ’ την Εφορία ένα βήμα
και κάνει ελέγχους ο Εισαγγελέας.

Τα φόρτωσα λοιπόν και που με είδες.
Πώς χάθηκα ακόμα απορούνε.
Αφού παρέδωσα τις πινακίδες
ας ψάχνουν μέρα νύχτα να με βρούνε.

Θ. Σίδερης, 08/03/2013

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2013



Ένα βήμα μπροστά
===============

Μέσα στο δωμάτιο πάλι
σύννεφο καπνός κι αιθάλη
καίει στης ήβης σου το τζάκι
μια φωτιά.

Σαν καράβι μ’ έχεις δέσει
μες στου κρεββατιού τη μέση
με αόρατα στα χέρια μου
σχοινιά.

Μένω ακίνητος για ώρα
«Κάνω εγώ παιχνίδι τώρα…»
μες στη νύχτα οι μόνες λέξεις
που ‘χεις πει.

Ίδιος έμεινα κι αλλάζω
μια σωπαίνω, μια φωνάζω
το κορμί μου δεν φοβάται
να ντραπεί.

Θ. Σίδερης, 19/02/2013

Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2013


Ενθύμιο
=======

Ούτε μια φωτογραφία
ούτε μια μπούκλα των μαλλιών σου
ούτε άλλο τίποτα δικό σου
δεν κρατώ πάνω μου.
Δεν μ’ αφήνεις.
«Τα ενθύμια», λες,
«είναι γι’ αυτούς που φεύγουν
κι εγώ θέλω να είμαι εδώ.
Κάθε μέρα να με κερδίζεις.
Κάθε μέρα να παραδίνομαι.».

Θ. Σίδερης, 13/02/2013



Καθεστώς Δημιουργίας
===================

Με ρωτάς
γιατί ανάβω το φως.
Τα μάτια σου είχαν συνηθίσει στο σκοτάδι
τα χέρια μου σε διάβαζαν τυφλά.
Θέλω να βλέπω.
Με ρωτάς
γιατί πήρα το μελανοδοχείο και την πέννα
πρέπει να κόψω τη συνήθεια
να πετάγομαι απ' το κρεββάτι και να γράφω.
Δεν θέλω να γράψω.
Κι όταν
στους μηρούς σου γράφω το όνομά μου
μια υπογραφή
μια κοινή μας λέξη
μη με ρωτάς.
Πάντα υπογράφω τα έργα μου.

Θ. Σίδερης 12-13/02/2013 


Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013

Ξέρεις
με κοροϊδεύουν
με λεν «τυφλοπόντικα».
Πως χάνομαι, λένε, για μέρες
ολόκληρες
πως δεν δίνω σημεία ζωής.
Τις νύχτες δεν με βρίσκουν.
Με λένε τυφλοπόντικα.
Πως κάπου, λένε, πηγαίνω
και κρύβομαι.
Και, ξέρεις,
το χαίρομαι.
Το χώμα μου είναι το σώμα σου.
Αυτό σκάβω.

Θ. Σίδερης, 17/01/2013

Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013

Κάτι μήνες τώρα
ένοιωθα πόνους στην πλάτη μου
στη ραχοκοκκαλιά, στα πλευρά, στους ώμους.
Είπα
«Πάει, γέρασα».
Περίμενα
να αρχίσω να πιάνομαι
να μην μπορώ να κουνηθώ.
Κάπου κάπου
καιγόμουν.
Χτες, μετά το μπάνιο
ένοιωσα πάλι κάτι στο σημείο
έστρεψα το βλέμμα όσο μπορούσα
στον καθρέφτη
να δω την πλάτη μου.
Ξέρεις κάτι;
Βγάζω φτερά!

Θ. Σίδερης, 10-11/01/2013

Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2013

Λοιπόν σήμερα
ξεκίνησα να αναδεύω τον αέρα με
τα ακροδάχτυλα,
έτσι τυχαία.
Σκασμένα τα χέρια μου από το κρύο
κι ένας ήλιος -με δόντια που λένε- να με κοιτάζει.
Κι εγώ
σκάλιζα στον αιθέρα
τυχαίες νόμιζα γραμμές
και καμπύλες
γράμματα από αλφάβητα που έμαθα
στην πορεία της ζωής μου.
Τελικά, ξέρεις τι σχηματίστηκε μπροστά μου;
Το σώμα σου
και πάνω σου ήταν γραμμένο το όνομά μου.

Θ. Σίδερης, 10/01/2013