Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2013

Τρία χάδια
========

Τα πρωϊνά με τον καφέ, τα χέρια σου χαϊδεύω.
Τα χέρια σου που ετοίμασαν τις γεύσεις της ημέρας
και που τις νύχτες τους περνούν χαϊδεύοντας το τέρας
που χρόνια κρύβω μέσα μου και που το κοροϊδεύω.

Τα μεσημέρια που ηρεμώ, τα χείλη σου χαϊδεύω.
Χείλη που πότε με φιλούν και πότε μου φωνάζουν
αυτά που με παρακαλούν, κι άλλοτε με διατάζουν
κι εγώ που πάντα τα αδικώ, και πάντα τα πιστεύω.

Κι είναι ένα χάδι που βαθιά με κάνει να ημερεύω
ένα άγγιγμα που έγινε το πιο πολύ δικό μου.

Τις νύχτες μες στον έρωτα τα μάτια σου χαϊδεύω
τα μάτια σου που αγάπησαν το άσχημο πρόσωπό μου.

Θ. Σίδερης, 03/01/2013

Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου 2012

Παίξε με τα μαλλιά μου.
Δώσε μου μικρά κομμάτια από γέλιο
βλέμματα που να κρύβουν ηδονές.
Τάχα αθώα...τάχα ήρεμη
να παίζεις με τη γύμνια μου
και στο κορμί σου να αναδεύονται θελήσεις.
Παίξε με τα μαλλιά μου.
Κι αν ακούσεις να βγάζω μικρές κραυγές
σαν τα τραβάς
με τα δάχτυλα πλεγμένα στις μπούκλες
μη λυπηθείς.
Εσένα φωνάζω.

Θ. Σίδερης, 13/12/2012

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012

Η όμορφη της φύσης σου αγάπη

Η όμορφη της φύσης σου αγάπη
========================

Είναι
το χαμηλωμένο βλέμμα
                                           οι ψίθυροι των «Ναι» σου
οι μελανιές στους καρπούς
                                           κι οι μουδιασμένοι αστράγαλοι
τα δαγκωμένα χείλη
οι αμυχές στην πλάτη και
                                           στα σημεία της σάρκας σου που με καλούν τη νύχτα
οι οργασμοί που τρέχουν από τα μάτια σου

που με κάνουν να σ' αγαπώ περισσότερο.


Θ. Σίδερης, 03/12/2012

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

Κάποιοι μίλησαν για σκιές.
Κάποιοι μίλησαν για σύννεφα.
Δεν ήσαν.
Βράχια ήσαν, μετέωρα στον αέρα.
Ήρθαν από την πίσω πλευρά
(οι συνθήκες υπήρχαν βεβαίως)
δεν φαίνονταν στον Ορίζοντα.
Έκλεισε ο ουρανός και
άρχισε σιγά σιγά να βρέχει σκόνη.
Δεν ξυπνούσαμε.
Δεν ξυπνούσαμε, το καταλαβαίνεις;
Κι όμως
κάπου κάπου
έβλεπε κανείς χέρια να γράφουν
έβλεπε μάτια
αστραπές από φλας
άκουγε μουσικές και
κορμιά χόρευαν ανάμεσα σε καλοχτισμένα σπίτια.
Φευγαλέες εικόνες, θα πεις.
Γέλια γύρω από τραπέζια με τσίπουρο, σου απαντώ.
Ξέρεις τι διαλύει τον βράχο στον Ορίζοντα;
Το άϋλο.

Θ. Σίδερης, 15/11/2012
Στον Λάμπρο Λίβο
 

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Το τραπέζι


Το τραπέζι
========

Μας είπαν
-στον καθένα ξεχωριστά-
«Έλα και κάθισε.
Είναι όλα έτοιμα.».
Στρωμένο το τραπέζι με
λογιών λογιών φαγητά
ευωδιαστά τάχα
από άλλες χώρες
-τα πιο πολλά άνοστα-
και
κρασιά σε
όμορφες φιάλες
με πολύχρωμες ετικέτες.
Αφήσαμε παράμερα
τις  ζεστές πίττες που
ζύμωναν γυναίκες με μαντίλια
το
φρέσκο ζυμωτό ψωμί και
τις ελιές στο λάδι και το ξύδι
-πόσες χιλιάδες χρόνια τώρα,
ακόμη «κολυμπάδες» τις λένε τούτες-
το κρασί στις
παλιές νταμιτζάνες.
Τώρα, στις κεφαλές της τάβλας
οι θέσεις είναι φυλαγμένες κενές.
Κάθε φορά κάποιος φτάνει
και βάζει εκεί να καθίσουν φαντάσματα.
Κι εμείς ακόμη ονειρευόμαστε
ποιό θα είναι το επόμενο πιάτο
πότε η μέρα θα γίνει ηλιόλουστη.
Κλέβουμε κομμάτια από το ψωμί
και κρυφογελάμε περήφανοι.
Φοβισμένοι.
Κανείς όμως
κανείς
δεν τολμά να πει φωναχτά
εκείνο που σκέφτονται λίγοι
εκείνο που νοιώθουν όλοι.
Πώς θέλουμε να γευματίσουμε στο φως
Πώς τολμάμε να το θέλουμε
Αν πρώτα δεν γευτούμε το σκοτάδι;

Θ. Σίδερης 01/11/2012

Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012

Τώρα κατάλαβα
γιατί σου αρέσει τούτη η εποχή
το Φθινόπωρο.
Πρώτα απ' όλα
είναι ο αέρας.
Παρασέρνει μικρά κλαράκια, ξεραμμένα φύλλα
σβώλους μικρούς από
χώμα και σκόνη
στεγνώνει δάκρυα
-δεν τα σβήνει˙ σβήνουν τα δάκρυα;
Κάποια σβήνουν, λες...-
φέρνει στο πρόσωπο
στα μάτια
μια αίσθηση φρέσκου
καινούριου.
Έπειτα, είναι η βροχή.
Ξεπλένει ό,τι απέμεινε
από περασμένες μέρες
ό,τι δεν μπόρεσε να πάρει το αεράκι
σχηματίζει ρυάκια
βλέπεις
μέσα τους να κυλούν κομματάκια από λάσπη και
στιγμές που πρέπει να φύγουν.
Και, τέλος,
είναι η παγωνιά
(και το χιόνι που έρχεται αργότερα).
Τούτη η ψυχρή κουβέρτα που φυλάει
άθικτους τους σπόρους της δεδομένης στιγμής
τους τρέφει με σκέψεις, με εικόνες και ήχους
με γνώσεις
πελώρια δέντρα συμπυκνωμένα
δάση ολόκληρα μέσα σου
και πέλαγα.
Ξέρω γιατί σου αρέσει τούτη η εποχή.
Είναι οι μέρες που αλλάζεις τον χάρτη σου.

Θ. Σίδερης 30/10/2012

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

Οκτώβριος 2012

Οκτώβριος 2012
=============

Όλα όσα δεν ήθελες να γίνεις
γίνεσαι.
Και να που τώρα ξεκινούν
να τρέχουν τα ποτάμια
και η δίψα σιγά σιγά να φεύγει.
Τι κι αν μένει πια κενό κάθε νύχτα;
Τι κι αν κάθε πρωΐ ζητάς πάλι νερό;
Σημασία έχει που νοιώθεις πως
ήρθε πια ο καιρός σου
(παρ' όλο που μπορεί και
να μην είναι έτσι, ξέρεις).
Είναι, βεβαίως, μία φάση.
Κάνεις έναν μικρό κύκλο, προχωρώντας
μπροστά
για να βρεθείς στο επόμενο επίπεδο
της ελικοειδούς κινήσεως.
Πόσο όμορφο είναι να
«αφήνεις» για λίγο τα πιστεύω σου
για να τα βρεις πάλι πιο ισχυρά

(και να αφήνεις για πολύ τις συνήθειές σου
για να μην τις ξαναβρείς -μακάρι!- ποτέ!).
Πόσο όμορφο είναι
να μην φοβάσαι!

Θ. Σίδερης, 09/10/2012