Κερασιές

Κερασιές
 

Εκείνον τον Απρίλη

οι άνθρωποι άπλωναν

τα χέρια τους

σαν κλαριά από δέντρα.

Και μόνο έπιαναν αέρα

και κενό.

Κι αν κάπου κάπου

τύχαινε

κάποιος να πιάσει ένα σύννεφο

και να το φωνάξει

τον έλεγαν ηλίθιο

και δεν τον πίστευε κανείς.

Άπλωναν λοιπόν τα χέρια τους

και τα πόδια έπιαναν ρίζες

στο χώμα

να μη μείνουν μετέωροι.

Μα πιο παράξενο από όλα

τα μάτια τους

έβγαιναν από τις κόγχες

και
κατακόκκινα απ’ την προσπάθεια
να δουν
να θαυμάσουν
έμοιαζαν με πορφυρά κεράσια
μέχρι που τελικά κρέμονταν
σαν ώριμα φρούτα.

Θ. Σίδερης, 14-15/04/2015

Πολύβουο μελίσσι

Πολύβουο μελίσσι

Πολύβουο του τάφου μου μελίσσι

διαβάτες σκυθρωποί περιδιαβαίνουν.

Περίεργοι -ως μας όρισε η Φύση-

κάνουνε τάχα πως καταλαβαίνουν.

Κι όλο ρωτούν «Από τι πέθανε;»

και «Πόσοι ανασαίνουν;».

Στων ψυχομάχων το προσκέφαλο, αλήθεια

τους πεθαμένους, ποιός θα τους μετρήσει;

Πολύβουο του τάφου μου μελίσσι

με σφήκες και με μέλισσες φτιαγμένο.

Ποιά λόγια, ποιός να βρει να σου μιλήσει;

Τί να σου πω που να καταλαβαίνω;

Κράζω, καίγοντας τώρα τη συνήθεια

«Πέθανε όμως, και γι’ αυτό θα ζήσει!»

Μέσα απ’ της γραφής μου το πυθάρι

παρατηρώ, ψάχνοντας τη βολή μου.

Σαν το μικρό, σημαντικό σκαθάρι

στη Γη απάνω φτιάχνω την Τιμή μου.

Τους Ουρανούς δεν έκανα συνήθεια

μα εκεί της πέννας μου το πλοίο μ’ έχει πάρει.

Ανάσταση η χώρα μου, και Τάφος.

Και ποιό από τα δυο θα επικρατήσει;

Θ. Σίδερης, 12-17/03/2015

Το ψητό

Το ψητό

Ι

Πάνω στο τραπέζι

λουσμένα στο φως

της λάμπας

κόκκαλα

            κομμάτια κρέας

λίπος και ζουμιά

παγωμένα

ζαρωμένα.

Ένα ψητό

            μισοφαγωμένο

            μισοσάπιο

κι εκεί

που θα έπρεπε να ήταν

            το κεφάλι του

είδα το πρόσωπό μου.

ΙΙ

Μάζεψα τότε

όλα μου τα πτυχία

βεβαιώσεις προϋπηρεσίας

μα κυρίως

τα γραπτά μου

ποιήματα

διηγήματα

μισοτελειωμένα πεζά

γραπτά διάφορα

τα στοίβαξα

και τους άναψα φωτιά.

Πέταξα απάνω

το ψητό

μαζί με τις λαδόκολλες

τους σπάγγους που το τύλιγαν.

Λαμπάδιασε.

ΙΙΙ

Στάχτη όλα και

μόνο το πρόσωπό μου απέμεινε

μολυβί

σαν καμμένο

σαν μούμια.

Το άγγιξα

            κι έγινε στάχτη.

Γύρισα λοιπόν

την πλάτη μου

άνοιξα την πόρτα

κι έφυγα

μέσα στην Ανοιξιάτικη μέρα.

Θ. Σίδερης, 04/03/2015

Κρυφές λέξεις

Κρυφές λέξεις

Μπορείς να της μιλήσεις

για ό,τι θες

σχεδόν.

Για τα καθημερινά σου

νέα

ανησυχίες

(μην εκφράσεις φόβους).

Μπορείς επίσης

να μιλήσεις

για πολιτική

τις εξελίξεις

να πεις τη γνώμη σου.

Για ιστορία

            -Α! Πολύ ενδιαφέρον θέμα αυτό!-

κι αν μπερδέψεις πρόσωπα και ημερομηνίες

δεν πειράζει

μετρά η προσπάθεια

στο κάτω κάτω κι εσύ μαθαίνεις ξανά

μαζί της

έτσι δεν είναι;

Μα μην της πεις

            πως τη σκέφτεσαι

πως ξυπνάς το πρωΐ

και οι λαγόνες σου καίγονται

για το σώμα της

πως τα ακροδάχτυλά σου

χαϊδεύουν τον αέρα

νομίζοντας πως είναι εκεί.

Α όχι,

αυτά μην τα πεις.

Κουράζουν.

Θ. Σίδερης, 20/02/2015

Περί Τεχνών

Περί Τεχνών

=============

Να δομώ

ή μάλλον

να αναδομώ

το σώμα σου.

Να σε χαράζω και

να σε πλάθω

με τα δάχτυλά μου

να σκαλίζω θέλω

τη γύμνια σου.

Να ζωγραφίσω

            στο κορμί σου

σχέδια

σύμβολα

με τα χείλη μου.

Ήχους

να παίζω πάνω σου

            μελωδίες

λαρυγγισμούς και

            άναρθρες κραυγές

να βγάζεις.

Λέξεις να γράφω

αόρατες

με τα ακροδάχυλά μου.

Να παίζω ρόλους

            στη σκηνή σου

γύρω μου το σκηνικό

            το δικό σου.

Όλες οι Τέχνες.

Σε Μία.

Θ. Σίδερης, 03/02/2015

Στο Κυλικείο

Στο Κυλικείο
=============

Καφέ στο κέντρο.

Μυρωδιά

καφέ

μπαγιάτικου καπνού

αντισηπτικού υγρού

για το σφουγγάρισμα.

Σαν κυλικείο νοσοκομείου.

Πουθενά

            θεράπων ιατρός.

Πουθενά.

Θ. Σίδερης, 31/01-03/02/2015

Ι/II/III

Ι

«Τί από εμένα

            θα ήθελες να έχει η επόμενη;».

Η φωνή σου στο τηλέφωνο.

Αν ήμουν κοντά σου

            όταν με ρώτησες

θα σε κοιτούσα σιωπηλός.

Αν ήμουν μέσα σου

            θα έπεφτα σε κενό.

Τί με ρωτάς;

Πόσο μπορεί

να ακυρώνεται

κάτι

            στην αρχή του;

Κι εγώ

άρχισα κι έλεγα.

Μα όχι,

            δεν ήθελες ιδιότητες

που μου μιλούν.

Ήθελες γνωρίσματα

εγωϊσμού.

Χαρακτηριστικά

που να ενισχύουν

την ύπαρξή σου.

Καλύτερα να με

ρωτούσες

όχι!

Να μου έλεγες!

«Μακάρι η επόμενη

να ‘ναι όσο κι εγώ

Γυναίκα.»

ΙΙ

Κι εγώ τώρα

μαζεύω παλιές μου

σάρκες

κεραυνούς πλάθω

            και σύννεφα.

Απλώνω το μίγμα

            το φωτίζω με

λιακάδες

καλοκαιρινή αρμύρα.

Και ζω.

Ερωτεύομαι.

Υπάρχω.

ΙΙΙ

Το αύριο δεν το ξέρει κανείς.

Σταμάτα!

Σταμάτα να σκέφτεσαι!

Υπάρχω.

Κάνε το ίδιο.

Θ. Σίδερης, 01-04/12/2014