Η γιορτή ανάποδα

Η γιορτή ανάποδα
==============

Λοιπόν...άκου πως έγινε.
Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι.
Γελούσαμε δυνατά.
Τρώγαμε από τα εδέσματα
(συχνά κρυφά όσοι μπορούσαμε
είχε βλέπεις τη γοητεία της η κοροϊδία)
πίναμε μεγάλες γουλιές
(δεν μας ένοιαζε βλέπεις αν υπήρχε κρασί σε όλα τα ποτήρια
η δική μας μέθη ήταν το ζητούμενο).
Έπειτα
κλείναμε σιγά σιγά τα φώτα.
Μόνοι μας
ένα ένα.
Μεθυσμένοι και
με βαριές ανάσες από το φαΐ και την αχόρταγη λαγνεία.
Αφήσαμε την πόρτα μισάνοιχτη.
Ακόμη και μέσα στο σκοτάδι
τρώγαμε ακόμη και πίναμε όσο μπορούσαμε χασκογελώντας κρυφά.
Εκείνοι μπήκαν σιγά σιγά στο σπίτι
άρχισαν να ψάχνουν.
Στο τραπέζι υπήρχαν μονάχα κάτι αποφάγια
κι έτσι
αποφάσισαν να ψάξουν στα ντουλάπια
να σηκώσουν τα έπιπλα
τα κάδρα στους τοίχους
με τα ακρογιάλια και τους ελαιώνες
και τις εικόνες των Αγίων.
Εμείς είχαμε μαζευτεί σε μια γωνιά
ναρκωμένοι
χορτάτοι βλέπεις.
Στην αρχή γελούσαμε
έπειτα άρχισε ο φόβος
τα κλάμματα
ξυπνούσαμε με κλάμματα
(το κλάμμα βλέπεις, είτε σε αποκοιμίζει είτε σε ξυπνά)
τις προσευχές τις θυμηθήκαμε στο τέλος.
Κι έπειτα
ανάψαμε τα φώτα απότομα!
Όλοι μαζί!
Ουρλιάξαμε
ΕΚΠΛΗΞΗ!!!!
Και πετάξαμε τους αφεαυτοίς καλεσμένους έξω από το σπίτι.
Τί;
Μη με ρωτάς...δεν ξέρω αν μετά μαζέψαμε τα απομεινάρια όλοι μαζί.
Δεν ξέρω αν μάθαμε να μοιραζόμαστε το κρασί και το ψωμί.
Με ρωτάς για μέρες που δεν ήρθαν ακόμη...

Θ. Σίδερης, 10/11/2011

Δεν είμαι δάσκαλος

Όχι, δεν είμαι δάσκαλος.

Μόνο να˙ κάποιες φορές μου μιλάνε τα σύννεφα

και η βροχή μου ζητά εξηγήσεις.

Δεν είμαι δάσκαλος.

Μόνο να˙ καμμιά φορά

οι πέτρες στους δρόμους

μου μιλούν για τα παπούτσια

των περαστικών

τις κουβέντες των ερωτευμένων

τα αποτσίγαρα

τα φτυσίματα και τα απόνερα

για ίχνη από ρόδες και σκόνη

φωνές και ουρλιαχτά

για σειρήνες

για τη σιωπή.

Όχι, δεν είμαι δάσκαλος.

Μόνο κάπου κάπου

στρέφω το βλέμμα μου στον

            ήλιο τη μέρα

            καίνε τα μάτια μου

και τις νύχτες

κρατάω στις χούφτες μου απ’ το φως

σταγόνες από φεγγάρι

και κομμάτια σκοτάδι να σμιλεύω το ολόκληρο.

Δεν είμαι δάσκαλος.

Μόνο κουράστηκα να μαθαίνω.

Θ. Σίδερης, 21/10/2011

Φαντάσου ο άνεμος
να κουβαλούσε ξυράφια
η βροχή
να κουβαλούσε κομμάτια χολής
και το νερό που δροσίζει τα χείλη σου
να ήταν φαρμάκι.
Κι έπειτα
σε κείνες τις στροφές της ζωής
που γίνονται βιβλία
στάσου μικρέ μαθητή κι αφουγκράσου.
Τη συνείδησή σου
τις φωνές των ανθρώπων
το πριν και το τώρα.
Στάσου μικρέ μαθητή και στοχάσου.
Πως ο άνεμος
η βροχή
το νερό που δροσίζει τα χείλη σου
είναι όπως είναι.

Γκρίζες, Φθινοπωρινές ημέρες...

Μικραίνει η μέρα...τώρα πια όταν ξυπνάς το πρωί, είναι ακόμη σκοτάδι.
Ησυχία....καφές...τσιγάρο...σκέψεις...υποχρεώσεις...το πρόσωπό της...η απουσία του κορμιού στο κρεββάτι σου...σύντομα...σύντομα;...ποτέ;...δύσκολος τούτος ο μήνας...πώς τα έκανα έτσι...ετοιμάζεσαι...

Κοιτάς το φως που ρίχνει το ξημέρωμα...τούτο το περίεργο γαλάζιο που σπάει το σκοτάδι...σε διαλύει το χάδι;...έτσι κι εδώ...ένα χάδι από φως που, όταν αγγίξει το σκοτάδι, το διαλύει...

Σώματα...

Στο δρόμο για τη δουλειά...να 'τανε λέει το αυτοκίνητο από σύννεφο κι εσύ να 'σουν αποδομημένος...εκατομμύρια μικρά κομμάτια...και να σηκωνόσουν λέει ξαφνικά, και να πετούσες πάνω από όλα...κι έπειtα να χάνονταν, και αυτοκίνητο και δρόμοι και σκέψεις και όλα...και να πετούσες πάνω από θάλασσα...γρήγορα...και να βουτούσες...δροσιά και ζωή...ή να πετούσες πάνω από τη γη τούτη...από κάμπους και πλαγιές και δέντρα...

Γυρίζεις πίσω...είσαι εδώ...είσαι τώρα...και μπροστά είναι βουνό και σκοτάδι...κι εσύ αισθάνεσαι δυνατός...επειδή είναι ο μόνος δρόμος... κι επειδή έχεις κάτι που λέγεται εαυτός...και φοράς κι έναν σταυρό στο λαιμό σου...

Πήγαινε με όπου θέλεις ταξι-τζίζζζζ...

 Ω ναι!

 Επιτέλους, κι εγώ, θα ασχοληθώ με το επικαιρο και επίμαχο κοινωνικό θέμα της απεργίας των ταξί.

Αν δεν σας αρέσουν τα κείμενα γεμάτα θυμό, και -ενδεχομένως- υβρεολόγιο, μη συνεχίσετε παρακάτω.

 Πρώτον, θα πρέπει να ομολογήσω πως έχω χρόνια (νομίζω) να χρησιμοποιήσω ταξί. Έχοντας αυτοκίνητο και παπάκι, προτιμώ να κινούμαι μόνος. Και, στην Πάτρα, το να κινείσαι με δικό σου όχημα οφείλεται στην ανεπάρκεια των Μαζικών Μέσων Μεταφοράς. Τα οποία, με τη σειρά τους, ενισχύουν και τη χρήση των ταξί. Αλλά αυτό οι Αθηναίοι μάλλον θα το ξέρουν καλύτερα.

 Το ότι έχω χρόνια να χρησιμοποιήσω ταξί, δεν σημαίνει ότι έχω και άγνοια επί του θέματος. Στην Πάτρα -από όσο θυμάμαι και γνωρίζω- όταν ζητάς από τον ταξιτζή να σε πάει κάπου, σε πάει. Στην Αθήνα όμως;

 Κι εδώ ξεκινάει το λογύδριο και η καταιγίδα των ερωτήσεων, στους «αθώους και αδικημένους ταξιτζήδες»:

1. Όταν ένας άνθρωπος που βγαίνει από το νοσοκομείο, έπειτα από στεφανιογραφία, σας ζητά να τον πάτε στον σταθμό του τραίνου ή των ΚΤΕΛ, και η απάντηση είναι «Πάω αεροδρόμιο», θεωρείτε ότι πράττετε σωστά;

2. Όταν ένας νεαρός στη Δάφνη, σας ζητάει -μέσα στη βροχή, και προσπαθώντας να προλάβει την ώρα εξετάσεων (αλλά δεν το λέει, σύμφωνοι)- να τον πάτε στα Πατήσια, και η απάντηση είναι «Σχολάω» (ο ένας μετά τον άλλον), θεωρείτε ότι πράττετε σωστά;

3. Όταν τελικά μια γυναίκα οδηγός αναλαμβάνει την κούρσα, βρίσκετε σχεδόν το σημείο προορισμού, και κάνει νύξη ότι της κάνατε και ζημιά στο εισόδημα (παρ' όλο που θα πληρωθεί την κούρσα), θεωρείτε ότι πράττετε σωστά;

4. Όταν σταματάτε απότομα για να πάρετε κούρσα, χωρίς να ανάψετε φλας, όταν δεν βάζετε αλάρμ, όταν μιλάτε με τον πελάτη στη μέση του δρόμου για να κανονίσετε την κούρσα, και κόβετε την κίνηση, όταν ξεκινάτε χωρίς φλας, όταν παραχωρείτε προτεραιότητα ΜΟΝΟ όταν έχετε πελάτη μέσα (πλην σπανίων εξαιρέσεων), θεωρείτε ότι πράττετε σωστά;

5. Έτυχε κάποτε να τρακάρω με ταξιτζή. Μετωπική. Έφταιγα. Αύγουστος, και ρίχνει βροχή. Το οδόστρωμα, προφανώς, γλίτσα. Βγαίνω σε στροφή από το ρεύμα μου στο αντίθετο και τον χτυπάω. Προφανώς θα το παραδεχτώ, δεν το συζητάω. Απλά περιμένω την τροχαία. Βγάζω το τρίγωνο δεκαπέντε μέτρα πίσω να φαίνεται για τους ερχόμενους (οι οποίοι να τρέχουν και να φρενάρουν τελευταία στιγμή, μιας και ήταν σχεδόν «τυφλή στροφή»), και περιμένω. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχουν μαζευτεί κάμποσα ταξί (4; 5;) για να «υποστηρίξουν τον συνάδελφο». Λογικό και αποδεκτό, αφού μπορεί να του επιτεθόμουν με κανά σιδηρολοστό, να έκανα φασαρία, να τον έβριζα.

 Σωστά;

 ΚΑΝΕΙΣ από αυτούς δεν ρώτησε αν είμαι καλά, αν χτύπησα, αν θέλω λίγο νερό από το σοκ. Άσχετο αν την επόμενη μέρα -και για πόσο άραγε μέχρι να φτιαχτεί το αμάξι;- θα μπορούσα να ήμουν πελάτης τους!

 Και τώρα, σαν κότες, δεν πάνε να κλείσουν το Κοινοβούλιο, δεν κάνουν δωρεάν κούρσες στον κόσμο -αφού τα κινούν που τα κινούν τα οχήματα- ώστε να τους πάρουν με το μέρος τους, παρά δυσκολεύουν τη ζωή τους, δεν πάνε να πετάξουν ντομάτες και αυγά στους βουλευτές, παρά σπάνε γραφεία σαν θρασύδειλες κότες. «Κοινωνικός Αυτοματισμός» θα πείτε. Και θα σας απαντήσω: ΔΕΝ ΜΕ ΠΑΡΑΤΑΤΕ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΣΙΧΛΑ; Κάθε κοινωνική ομάδα που μπορεί να κάνει απεργία επηρεάζοντας το σύνολο, την κάνει. Όταν κάνω εγώ, που δεν επηρεάζω άμεσα, δεν είδα κανέναν ταξιτζή, λιμενεργάτη, ελεγκτή εναέριας κυκλοφορίας να με υποστηρίξει. Κι ας είναι τα δικά μου χρήματα που τους συντηρούν.

 Όταν έπαιρνε αύξηση η βενζίνη, βγήκαν ποτέ να «δέσουν τα χειρόφρενα» μέσα στον δρόμο (ναι, δυσκολεύοντάς μας, αλλά και ΜΑΖΙ μας) ώστε να φέρουν τα πράγματα στη θέση τους; Όχι. Αύξηση κομίστρου. Έκατσαν ποτέ, μαζί με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, να συζητήσουν ΠΩΣ μπορούν να βελτιώσουν την κίνηση στις πόλεις, ώστε να έχουν κέρδος όλοι; Εδώ έκαναν παράπονα για τον Προαστιακό της Πάτρας περί αθέμιτου ανταγωνισμού! Οι άρχοντες των δρόμων, οι επαγγελματίες του μεροκάματου, οι κάτοχοι κάθε δικαιώματος, αλλά όχι καθήκοντος, και ΕΙΔΙΚΑ αυτού του σεβασμού και της εξυπηρέτησης του πελάτη. Τους δίνεις χαρτονόμισμα των 20 ή των 50 ευρώ (δεν έτυχε να έχω ψιλά ρε φίλε! Άνθρωπος είμαι!) και κάνουν παράπονο γιατί τους δυσκολεύεις στα ρέστα. Αποδείξεις δεν υπήρχαν ποτέ.

 Ναι, υπάρχουν εξαιρέσεις. Ναι, υπάρχουν παιδιά που δουλεύουν μεροκάματο και δεν είναι ιδιοκτήτες. Ναι, υπάρχει κίνδυνος τη νύχτα. Αλλά υπάρχουν και «τυχερά», υπάρχει -ή υπήρχε- και αισχροκέρδεια, υπάρχει και αγένεια και αχαριστία.

 Δέχομαι ότι το άνοιγμα των επαγγελμάτων -αν και δεν έχω διαβάσει τον σχετικό νόμο- γίνεται βιαστικά και απρόσεχτα. Και θα γινόταν από οποιαδήποτε Κυβέρνηση. Αυτά τα περί αντιπολίτευσης που ενδιαφέρεται είναι ανοησίες και κουραφέξαλα.

 Αλλά τελικά πολύ μου αρέσει ο «Κοινωνικός Αυτοματισμός» και μακάρι να εφραμοστεί σε όλα τα επαγγέλματα που πρέπει να ανοίξουν. Γιατί μόνο τότε ΊΣΩΣ βάλουμε μυαλό, απωλέσουμε τον εγωϊσμό μας, και αρχίσουμε να έχουμε σεβασμό ο ένας για τον άλλον ως κοινωνικές ομάδες και κοινωνικό σύνολο.

 Δεν θα αναφερθώ σε αυτά περί ζημιάς στον τουρισμό κλπ. Εν μέρει τα θεωρούσα και προπαγάνδα, αλλά τελικά το παραξηλώνουν.

 Δεν είμαι υπέρ τους. Δεν υποστηρίζω τον αγώνα τους. Και, εύχομαι, όταν επιτέλους πάψει αυτή η εξευτελιστική συμπεριφορά, να τους μποϋκοτάρει ο κόσμος. Να φάνε τη φάπα τους, μπας και σταματήσουν επιτέλους να είναι «ταρίφες», και γίνουν επαγγελματίες.

 Καλημέρα σας. Και καλό Αύγουστο να έχουμε.

Διαλύτης

Κι όπως προχωρούσε
σ' εκείνα τα μονοπάτια που
ακούγονταν άλλοτε ψίθυροι
άλλοτε ουρλιαχτά από τον φόβο του κενού
ήχοι από κεφάλια που χτυπούσαν σε τοίχους
κραυγές και μουρμουρητά από ιδρωμένες λαγόνες
κι όπως περπατούσε
σ' εκείνους τους δρόμους
που μέρα-νύχτα έκαιγε η άσφαλτος
και κάπου κάπου ξεχνούσε κι ο ίδιος ν' ανασάνει
τότε ξεκίνησε να τρέχει.
Στην αρχή ρυθμικά
έπειτα όσο πιο γρήγορα μπορούσε
ουρλιάζοντας
ανάσα
ξανά ουρλιαχτό
μόνο μπροστά
τα χέρια ανοιχτά και τεντωμένα.
Στα ίδια μονοπάτια
στους ίδιους δρόμους
ανάδευε τώρα με τα χέρια του το σκοτάδι
και κάπου κάπου στ' ακροδάχτυλα
ξεκινούσε να αστράφτει το φως.

Θ. Σίδερης 10/07/2011

Πρωϊνό Ιουλίου...

Δεν είσαι εδώ...λάθος ιδρώτας ποτίζει τα σεντόνια μου, το στόρι κλειστό, τάχα να μη με ξυπνάει το πρωΐ, χάνω το φως, χάνω το φως, την ομορφιά της μέρας, πού πήγαν οι μέρες μου;, κι όμως, στη σκόνη και στον πανικό η μέρα φέρνει χαμόγελα...μακάρι να περάσουν και στο Φθινόπωρο, μακάρι...δεν είσαι εδώ...πού είσαι;...τί σημασία έχει πού είμαι;, δεν είμαι εκεί, δεν θέλω να είμαι...πλένομαι, ντύνομαι...φρέσκος αέρας στο παπί, δεν θέλω πια το αυτοκίνητο...ήχοι, θόρυβοι, θα πάω απο την παραλία, η άκρη του ματιού μου χαϊδεύει την μαρίνα, τα δέντρα, πόσο ακόμη δικά μας;, η πολιτική μας πνίγει το συναίσθημα, όλα κουβάρι...δεν είσαι εδώ...κι εγώ μεθάω μόνος με τα αρώματα...και μόνος πρέπει να αρχίσω να χτίζω...