Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013

Τώρα
που έξω οι δρόμοι
γεμίζουν ποτάμια
κι η ψύχρα χαϊδεύει
τα τσιμέντα
τα δέντρα
τα φανάρια στις διασταυρώσεις.
Τώρα
        που
ο πρωϊνός καφές
θα μυρίζει θαλπωρή
και
        ο αέρας στο πρόσωπο
θα ‘ναι ζωντανός.
Τώρα θα ‘θελα
        να ξυπνάω μαζί σου
να νοιώθω τα ποτάμια σου
να τρέχουν για μένα
τα χέρια σου
να ταξιδεύουν
στο παγωμένο μου πρόσωπο.
Πόσα Φθινόπωρα, ακόμη, Θεέ μου;
Πόσοι χειμώνες;

Θ. Σίδερης, 09/10/2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου