Παρασκευή 1 Απριλίου 2016

Ζωντανά Οδοστρώματα

Ζωντανά Οδοστρώματα

I
Περνώντας
την τελευταία σήραγγα
της Περιμετρικής Πατρών
βρέθηκα
από ηλιόλουστο πρωινό
σε συννεφιά
απαλή γκρίζα
θολό τοπίο.
Ομίχλη ήταν
πάχνη
από τη θάλασσα
ανέβαινε στις πλαγιές.

II
Και είπα
Έτσι και οι ζωές
των ανθρώπων
από το φως
στο γκρίζο
(και στο σκοτάδι της σήραγγας, βεβαίως)
και πάλι στο φως.
Για πόσο;
Για πόσο…

III
Και είδα
χέρια
να βγαίνουν από
τη σήραγγα πίσω μου
να απλώνονται
να με κυνηγούν
χέρια και από το
οδόστρωμα γύρω μου
τρύπησαν
το πάτωμα του αυτοκινήτου.
Ένα
μπήκε στο στέρνο μου
έπιασε την καρδιά μου
την ξερίζωσε
μου την έδειξε
μπροστά μου να χτυπά.
Βρωμούσε σαπίλα
χτυπούσε
ώσπου πήρε φωτιά
και σαν Φοίνικας
φάνηκε πάλι ολόλαμπρη.

IV
Δεν κατάλαβα πότε
βρέθηκα παρκαρισμένος
μπροστά στη δουλειά.
Πότε βρέθηκα
παρκαρισμένος
πλάϊ στη ζωή μου
μέσα στη ζωή μου
μπροστά από τη ζωή μου.

Θ. Σίδερης, 01/04/2016

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου